ช่วยวิจารย์ ทีนะครับ ว่าต้องแก้ไขตรงไหนให้ดีมากๆ
ภายใต้ผืนฟ้าที่แสนกว้างใหญ่สายลมที่เงียบสงบกำลังพัดพาใจของใครบางคนล่องลอยไปซะไกล.....
เสียงของชายแก่กำลังอ่านตำราด้วยเสียงที่คล้ายเสียงสวดมนต์ดังออกมาจากห้องซ้ายด้านบนของปราสาทสีขาว
ขนาดใหญ่เด็กหนุ่มหน้าตาดีผมยาวสีดำขลับในชุดผ้าคลุมสีขาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาวบริสุทธ์หนุ่มน้อยนั้ง
เท้าคางบนโต๊ะเรียนที่ปูด้วยผ้าเนื้อสีน้ำเงินลวดลายสดใส
แม้ภายในห้องจะมีเครื่องเรือนสวยงามมากมายทั้งเครื่องประดับประกายงามแวววาว หรืออัญมณีสวยงามมากมาย
ก็ไม่อาจทำให้หนุ่มน้อยสนใจได้เขากำลงนั้งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง
อย่างใจลอยท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนๆกับก้อนเมฆสีขาวที่กระจัดการะจายเต็มทั่วแผ่นฟ้ากำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่าง
เงียบสงบ
นี่ถ้าฉันลอยได้แบบเมฆก็ดีสิน่ะ~ ลอยตามสายลมไปเรื่อยๆไปเที่ยวไหนต่อไหนให้สบายใจไม่ต้อง
มานั้งทนเรียนหนังสือท่องตำราอยู่แบบนี้ หนุ่มน้อยพูดออกมาเบาๆเหมือนจะให้สายลมได้ยินแต่แล้วก็มีเสียงๆ
หนึ่งเข้ามาขัดความเพ้อฝันของหนุ่มน้อย
ท่านทรัช ท่านทรัช ท่านทรัช!! ตั้งใจฟังที่ ข้าสอนหน่อยสิครับท่าน
หนุ่มน้อยสะดุ้งตัวขึ้นหลุดออกจากความเพ้อฝันด้วยความตกใจหันหน้าไปมองตาแก่ผู้เป็นต้นเสียงทำแก้มตุ่ยๆ
แล้วคิดในใจ-ถ้าฉันเป็นสายลมละก็คงไม่ต้องมานั้งฟังตาแก่หนังยานบ่นแบบนี้แทบทุกวันเฮ้อ ~ น่าเบื่อ
ท่านทรัช!ช่วยดูเปิดหนังสือหน่อยสิครับท่านท่านไม่เปิดหนังสือดูตามที่ข้าสอนแล้วจะเรียนรู้เรื่องได้ยังไง!?
เสียงของตาแก่บ่นสร้างความรำคาญใจให้แก่เด็กน้อยจนทนไม่ไหว
โครโน่ ข้าเบื่อ ได้ยินไหมข้าเบื่อๆๆๆๆ ข้าไม่อยากเรียนแล้ว
โครโน่มองตากับหนุ่มน้อยด้วยแววตาเคร้าใจปนความสงสารพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเห็นใจ
ท่านทรัชหลายครั้งที่ข้าสังเกตเห็นสายตาของท่านจับจ้องขึ้นไปยังท้องฟ้าแล้วเหม่อลอยอย่างมีความสุข
แต่ข้าอยากรู้ว่าสายตาของท่านเคยเหลียวแลมายังพื้นดินด้านล่างบ้างรึเปล่า ?
โครโน่พูดแทงใจดำของทรัชเข้าอย่างจังทำให้ทรัชถึงกับทำหน้าสลด
ท่านลองมองไปรอบๆตัวของท่านดูสิตั้งแต่ปราสาทหลังนี้ไปจนถึงสุด
ขอบกำแพงของปราสาททั้งหมดบ้านเรือนทั้งหลายหรือแม้แต่ต้นไม้ไร่สวนหรือท้องนาที่กว้างไกลจนอยู่สุด
สายตาไม่วันใดก็วันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านมองได้จากตรงนี้จะต้องกลายมาเป็นภาระหน้าที่ของท่าน
ทรัชก้มหน้าลงด้วยความรำคาญต่อเสียงบ่นซึ่งเขาแทบจะสามารถท่องจำคำพูดทุกพยางค์ของโครโน่ได้แล้ว
เพราะโครโน่บ่นกับเขาแบบนี้เป็นประจำแทบทุกวันแต่วันนี้โครโน่เริ่มพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูดเหมือนกับเขารู้บาง
สิ่งบางอย่างที่ควรจะเก็บเป็นความลับ
ท่านฮาฟเฮเว่นรุ่นที่สามหรือท่านพ่อของท่านอยากให้ท่านเรียนรู้วิชาการปกครองต่างๆจากข้าให้เร็วที่สุด
หนุ่มน้อยสวนกลับด้วยความสงสัย ให้เร็วที่สุด?ทำไมข้าต้องรีบเรียนให้เร็วที่สุดด้วยหละโครโน่
ตาแก่หน้าซีดเผือกเพราะเผลอพลั้งปากพูดในสิ่งที่พูดไม่ได้ออกไปพร้อมแก้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน
เปล่า เปล่า ข้าพูดไปด้วยอารมณ์ข้าแค่อยากจะสอนท่านให้จบเร็วๆหนุ่มน้อยจ้อง
หน้าโครโน่พร้อมกับหาโอกาสเถียงกลับ
เรียน เรียน เอะอะอะไรก็เรียน ข้าอยากเรียนจะตายชัก ทรัชพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
ข้าอยากเรียนแต่ไม่ใช่จากตำราของท่านทริชพูดต่อด้วยอาการที่อดกลั้นมานาน
"ข้าอยากเรียนรู้ด้วยตัวของข้าเองเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองข้าอยากออกเดินทาง
ข้าอยากออกผจญภัยในโลกกว้าง
ตาแก่เองก็พยายามพูดอย่างมีเหตุผลเพื่อหยุดความเอาแต่ใจของเด็กน้อย
ข้ารู้ ข้ารู้ท่านพูดมาก็มีเหตุผลประสบการณ์เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับท่าน ฮาฟเฮเว่นทุกยุคทุกสมัยล้วนก็มีวิชาในการปกครองการ
สงครามหรือแม้แต่วิชาเวทมนต์ต่างๆซึ่งมาจากประสพการณ์การผจญภัยหรือการค้นพบของตัวพวกท่านเองแต่
มันก็ยังไม่ถึงเวลาของว่าที่รุ่นที่สี่อย่างท่าน
เวลาของข้าทรัชพูดออกมาอย่างสงสัย แล้วเมื่อไหร่กันหล่ะที่จะถึงเวลาของข้า
เมื่อถึงเวลาของท่านสายลมจะเรียกหาท่านเอง ข้ารับรองได้
โครโน่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ และมันก็ทำให้ทรัชเชื่อถือได้อย่างน่าประหลาดใจ
ทรัชเชื่อว่าโครโน่จะไม่โกหกเขาอย่างไม่มีเหตุผลใดๆทั้งสิ้น
เอาละนอกเรื่องมามากแล้วท่านทรัชเรามาเริ่มเรียนกันต่อดีกว่าน่ะครับท่านทรัช
โครโน่หวังว่าทรัชจะตั้งใจเรียนเพื่อตัวเองซะมั่งแต่แล้ว
เขาก็คงคิดผิดไปจริงๆ
อย่ามาหลับเวลาลาที่ข้าสอนสิท่าน~!
โธ๋ !อย่าวาดภาพลงไปในหนังสือเรียนสิครับท่าน
ท่านทรัช อย่าเอาขนมขึ้นมาทานเวลาเรียนสิครับท่าน
ท่านทรัช ท่านทรัช !!ตั้งใจฟังที่ข้าสอนหน่อยสิครับท่าน
โอ๊ย !ตามใจท่านเถอะจะทำอะไรก็ทำไปข้าไม่รู้จะบ่นยังไงดีแล้ว !!
โครโน่เริ่มทนไม่ไหวต่อการแสดงออกของทรัชซึ่งเริ่มจะเกินเลยมากขึ้นทุกวี่ทุกวัน "วันนี้ข้าไม่สอนแล้วพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน"
มันน่าจะเป็นเสียงสวรรค์สำหรับเขาแต่ตอนนี้เขากำลังนั้งนิ่งครุ่นคิดในคำพูของโครโน่ที่ว่า
"เมื่อถึงเวลาสายลมจะเรียกหาท่านเอง"อย่างเอาจริงเอาจัง
- คนอย่างข้าจะมีวันไหนที่สายลมจะเรียกน่ะ เฮ้อ ......-
โครโน่ปล่อยให้ทรัชนั้งเหม่อลอยแต่ผู้เดียวแล้วตนเองก็เดินจากไป
จะมีใครรู้ไหมว่าสายลมที่เงียบเหงาของทรัชจะเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่...........................
ช่วยวิจารย์ ทีนะครับ ว่าต้องแก้ไขตรงไหนให้ดีมากๆ
เพื่อให้การ์ตุนสมบูรร์แบบที่สุด .... จริงๆเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปจาก
นั้นมากแล้วอะ แต่ยังใช้เป็นโครงหลัก
อยากให้ในโลกของ ELAN มีอะไรเพิ่มเข้ามาเสนอกานได้ครับ
edit @ 2006/03/05 14:48:19
ที่จะพิมพ์ต่อไปนี้ผมไม่รู้จะพิมพ์อย่างไรดีนะครับ ถ้าทำให้เกิดความรู้สึก.....ก็ขออภัยด้วยนะครับ ที่ผมจะขอติผลงานของคุณเพียงอย่างหนึ่งก็คือ..........สัดส่วนความสมดุลเเละถูกต้องทางกายวิภาคครับ ขอโทษนะครับให้ลองสังเกตผลงานบางชิ้นจะเห็นข้อผิดพลาดทางสัดส่วนกายวิภาค ถึงเเม้จะเป็นผลงานการ์ตูน การ์ตูนนั้นเเม้จะไม่เน้นสัดส่วนความสมจริงมากนักเเต่ควรให้ความรู้สึกที่ถูกต้องเมื่อเเรกเห็น ขอโทษนะครับยกตัวอย่างเช่นการ์ตูนช่องชุดthe eating perefrence ในช่องของตัวละครteacherนั้นสังเกตที่ช่วงเเขนของอาจารย์นั้นดูสั้นกว่าปกติเมื่อเปรียบเทียบกับลักษณะความยาวของช่วงตัว(ตามหลักกายวิภาคสัดส่วนของมนุษย์เมื่อโตเต็มวัยจะเเบ่งได้สัดส่วน7เศษ1ส่วน2)ส่วนผลงานชุดอื่นๆถือว่าเข้าขั้นดีเเต่ก็ยังมีสิ่งที่กล่าวมานี้ปนอยู่เล็กน้อย ซึ่งผลงงานที่ยกมาข้างต้นสัดส่วนแขนของอาจารย์นั้นข้อพับเเขนควรจะอยู่ที่บริเวณช่วงท้องเเละความยาวของช่วงเเขนของอาจารย์เมื่อวัดจากหัวใหล่นั้นจะสิ้นสุดที่บริเวณเหนือโคนต้นขาเล็กน้อย(ผมลองมองผลงานชิ้นนี้ช่วงที่ผมวิจารณ์ไปตรงเเขนนั้นผมเข้าใจว่าคุณเฟรนต้องการจะวาดให้เเขนนั้นงอไปข้างหลัง ซึ่งทำให้เกิดมุมภาพที่ผิดไป)เเต่ว่าอีกไม่นานคุณจะต้องมีพัฒนาการที่เยี่ยมยอดเเน่ๆ คุณนั้นอยู่ในช่วงที่ค้นหาลายเส้นของตัวเอง(เเต่ผมว่าคุณหาเจอเเล้วล่ะ)ทีนีก็เหลือเเค่การสร้างสรรค์ผลงานให้มีความสวยงามเเละความน่าสนใจเข้าไปอีก เชื่อผมเถอะอีกไม่เกิน 2 ปีคุณจะมีผลงานที่สวยงามเเละน่าภูมิใจมากกว่านี้อีก (อย่าไปท้อถอยกับคำสบประมาทของคนนะครับ อย่าที่คุณพูด "ทางเดินมันไกลแต่ขามั้นส้น เดินทุกวัน เดินวันละก้าวก็ยังดี เดินไปเดินมาเดินทั้งปี เดินเรื่อยๆเส้นทางมันก็ไกลเอง" ) ขอให้ประสบความสำเร็จครับ