ช่วยวิจารย์ ทีนะครับ ว่าต้องแก้ไขตรงไหนให้ดีมากๆ

ภายใต้ผืนฟ้าที่แสนกว้างใหญ่สายลมที่เงียบสงบกำลังพัดพาใจของใครบางคนล่องลอยไปซะไกล.....

เสียงของชายแก่กำลังอ่านตำราด้วยเสียงที่คล้ายเสียงสวดมนต์ดังออกมาจากห้องซ้ายด้านบนของปราสาทสีขาว

ขนาดใหญ่เด็กหนุ่มหน้าตาดีผมยาวสีดำขลับในชุดผ้าคลุมสีขาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาวบริสุทธ์หนุ่มน้อยนั้ง

เท้าคางบนโต๊ะเรียนที่ปูด้วยผ้าเนื้อสีน้ำเงินลวดลายสดใส

แม้ภายในห้องจะมีเครื่องเรือนสวยงามมากมายทั้งเครื่องประดับประกายงามแวววาว หรืออัญมณีสวยงามมากมาย

ก็ไม่อาจทำให้หนุ่มน้อยสนใจได้เขากำลงนั้งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง

อย่างใจลอยท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนๆกับก้อนเมฆสีขาวที่กระจัดการะจายเต็มทั่วแผ่นฟ้ากำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่าง

เงียบสงบ

นี่ถ้าฉันลอยได้แบบเมฆก็ดีสิน่ะ~ ลอยตามสายลมไปเรื่อยๆไปเที่ยวไหนต่อไหนให้สบายใจไม่ต้อง

มานั้งทนเรียนหนังสือท่องตำราอยู่แบบนี้ หนุ่มน้อยพูดออกมาเบาๆเหมือนจะให้สายลมได้ยินแต่แล้วก็มีเสียงๆ

หนึ่งเข้ามาขัดความเพ้อฝันของหนุ่มน้อย

ท่านทรัช ท่านทรัช ท่านทรัช!! ตั้งใจฟังที่ ข้าสอนหน่อยสิครับท่าน

หนุ่มน้อยสะดุ้งตัวขึ้นหลุดออกจากความเพ้อฝันด้วยความตกใจหันหน้าไปมองตาแก่ผู้เป็นต้นเสียงทำแก้มตุ่ยๆ

แล้วคิดในใจ-ถ้าฉันเป็นสายลมละก็คงไม่ต้องมานั้งฟังตาแก่หนังยานบ่นแบบนี้แทบทุกวันเฮ้อ ~ น่าเบื่อ

ท่านทรัช!ช่วยดูเปิดหนังสือหน่อยสิครับท่านท่านไม่เปิดหนังสือดูตามที่ข้าสอนแล้วจะเรียนรู้เรื่องได้ยังไง!?

เสียงของตาแก่บ่นสร้างความรำคาญใจให้แก่เด็กน้อยจนทนไม่ไหว

โครโน่ ข้าเบื่อ ได้ยินไหมข้าเบื่อๆๆๆๆ ข้าไม่อยากเรียนแล้ว

โครโน่มองตากับหนุ่มน้อยด้วยแววตาเคร้าใจปนความสงสารพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเห็นใจ

ท่านทรัชหลายครั้งที่ข้าสังเกตเห็นสายตาของท่านจับจ้องขึ้นไปยังท้องฟ้าแล้วเหม่อลอยอย่างมีความสุข

แต่ข้าอยากรู้ว่าสายตาของท่านเคยเหลียวแลมายังพื้นดินด้านล่างบ้างรึเปล่า ?

โครโน่พูดแทงใจดำของทรัชเข้าอย่างจังทำให้ทรัชถึงกับทำหน้าสลด

ท่านลองมองไปรอบๆตัวของท่านดูสิตั้งแต่ปราสาทหลังนี้ไปจนถึงสุด

ขอบกำแพงของปราสาททั้งหมดบ้านเรือนทั้งหลายหรือแม้แต่ต้นไม้ไร่สวนหรือท้องนาที่กว้างไกลจนอยู่สุด

สายตาไม่วันใดก็วันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านมองได้จากตรงนี้จะต้องกลายมาเป็นภาระหน้าที่ของท่าน

ทรัชก้มหน้าลงด้วยความรำคาญต่อเสียงบ่นซึ่งเขาแทบจะสามารถท่องจำคำพูดทุกพยางค์ของโครโน่ได้แล้ว

เพราะโครโน่บ่นกับเขาแบบนี้เป็นประจำแทบทุกวันแต่วันนี้โครโน่เริ่มพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูดเหมือนกับเขารู้บาง

สิ่งบางอย่างที่ควรจะเก็บเป็นความลับ

ท่านฮาฟเฮเว่นรุ่นที่สามหรือท่านพ่อของท่านอยากให้ท่านเรียนรู้วิชาการปกครองต่างๆจากข้าให้เร็วที่สุด

หนุ่มน้อยสวนกลับด้วยความสงสัย ให้เร็วที่สุด?ทำไมข้าต้องรีบเรียนให้เร็วที่สุดด้วยหละโครโน่

ตาแก่หน้าซีดเผือกเพราะเผลอพลั้งปากพูดในสิ่งที่พูดไม่ได้ออกไปพร้อมแก้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน

เปล่า เปล่า ข้าพูดไปด้วยอารมณ์ข้าแค่อยากจะสอนท่านให้จบเร็วๆหนุ่มน้อยจ้อง

หน้าโครโน่พร้อมกับหาโอกาสเถียงกลับ

เรียน เรียน เอะอะอะไรก็เรียน ข้าอยากเรียนจะตายชัก ทรัชพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

ข้าอยากเรียนแต่ไม่ใช่จากตำราของท่านทริชพูดต่อด้วยอาการที่อดกลั้นมานาน

"ข้าอยากเรียนรู้ด้วยตัวของข้าเองเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองข้าอยากออกเดินทาง

ข้าอยากออกผจญภัยในโลกกว้าง

ตาแก่เองก็พยายามพูดอย่างมีเหตุผลเพื่อหยุดความเอาแต่ใจของเด็กน้อย

ข้ารู้ ข้ารู้ท่านพูดมาก็มีเหตุผลประสบการณ์เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับท่าน ฮาฟเฮเว่นทุกยุคทุกสมัยล้วนก็มีวิชาในการปกครองการ

สงครามหรือแม้แต่วิชาเวทมนต์ต่างๆซึ่งมาจากประสพการณ์การผจญภัยหรือการค้นพบของตัวพวกท่านเองแต่

มันก็ยังไม่ถึงเวลาของว่าที่รุ่นที่สี่อย่างท่าน

เวลาของข้าทรัชพูดออกมาอย่างสงสัย แล้วเมื่อไหร่กันหล่ะที่จะถึงเวลาของข้า


เมื่อถึงเวลาของท่านสายลมจะเรียกหาท่านเอง ข้ารับรองได้

โครโน่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ และมันก็ทำให้ทรัชเชื่อถือได้อย่างน่าประหลาดใจ

ทรัชเชื่อว่าโครโน่จะไม่โกหกเขาอย่างไม่มีเหตุผลใดๆทั้งสิ้น

เอาละนอกเรื่องมามากแล้วท่านทรัชเรามาเริ่มเรียนกันต่อดีกว่าน่ะครับท่านทรัช

โครโน่หวังว่าทรัชจะตั้งใจเรียนเพื่อตัวเองซะมั่งแต่แล้ว

เขาก็คงคิดผิดไปจริงๆ



อย่ามาหลับเวลาลาที่ข้าสอนสิท่าน~!

โธ๋ !อย่าวาดภาพลงไปในหนังสือเรียนสิครับท่าน

ท่านทรัช อย่าเอาขนมขึ้นมาทานเวลาเรียนสิครับท่าน

ท่านทรัช ท่านทรัช !!ตั้งใจฟังที่ข้าสอนหน่อยสิครับท่าน

โอ๊ย !ตามใจท่านเถอะจะทำอะไรก็ทำไปข้าไม่รู้จะบ่นยังไงดีแล้ว !!



โครโน่เริ่มทนไม่ไหวต่อการแสดงออกของทรัชซึ่งเริ่มจะเกินเลยมากขึ้นทุกวี่ทุกวัน "วันนี้ข้าไม่สอนแล้วพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน"

มันน่าจะเป็นเสียงสวรรค์สำหรับเขาแต่ตอนนี้เขากำลังนั้งนิ่งครุ่นคิดในคำพูของโครโน่ที่ว่า

"เมื่อถึงเวลาสายลมจะเรียกหาท่านเอง"อย่างเอาจริงเอาจัง

- คนอย่างข้าจะมีวันไหนที่สายลมจะเรียกน่ะ เฮ้อ ......-

โครโน่ปล่อยให้ทรัชนั้งเหม่อลอยแต่ผู้เดียวแล้วตนเองก็เดินจากไป

จะมีใครรู้ไหมว่าสายลมที่เงียบเหงาของทรัชจะเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่...........................