บทที่ 2 อยากรู้อะไรในความเป็นฉัน
ในที่สุดก็คิดได้ซักทีว่าจะเขียนอะไรลงไปในแต่ละเอ็นทรี่ที่คิดได้ก็คือ ประวัติส่วนตัวเล็กๆน้อยๆที่ประทับใจในชีวิตก็แล้วกันไปเริ่มเกริ่นแบบมีสาระกันก่อนนะเมื่อคนเราเดินมาถึงจุดหนึ่งของชีวิตจะต้องมีวันใดวันหนึ่งที่เคยคิดถามถึงคุณค่าของตัวเองว่าเกิดมาทำไม เป็นภาระใครๆหรือเปล่าบางคนอยู่เพื่อต้อสู้ดิ้นรนกับชีวิตที่แสนยากจนไปวันๆบางคนเพื่อมุ่งสู้ความใฝ่ฝันเมื่อยังเด็กโดยไม่คำนึงถึงอะไรบางคนอยู่เพื่อครอบครัวบางคนอยู่เพื่องานแต่ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ต้องพึ่งพา อิสระ...ไม่สิ ไม่มีใครที่ได้คำว่าอิสระไปครอบครองจริงๆทุกคนยังอยู่ในวังวนของเงินและเวลาไม่เว้นแม้แต่ใครทั้งนั้นฉันก็คนหนึ่งละ...เอาละมาเข้าเรื่องจริงๆที่จะเล่าให้ฟังซะทีเป็นเรื่องราวของผมในสมัยเด็กประถมในกลุ่มของผมนั้นก็ประกอบด้วยคนที่ชอบวาดรูปผมก็อยู่ในนั้นด้วยสมัยนั้นยังไม่รู้จักดินสอกดเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง มีรุ่นพี่โตๆคนหนึ่งเห็นผมยืนมองดินสอเปลี่ยนไส้แท่งละ 3 บาทอยู่ [ตอนนี้น่าจะ5-6บาท]พี่สาวคนนั้นก็เข้ามาถามหนูน้อยวัยกระแตะสุดแสนจะน่ารักอย่างผมว่าเอาไหมพี่จะซื้อให้....หลังจากนั้นทุกวันผมก็ได้ดินสอเปลื่ยนไส้วันละแท่งจากพี่สาวสุดน่ารักคนนั้นน่าเสียดายจริงๆที่จำหน้าและชื่อของพี่เขาไม่ได้แล้วต่อมาไม่นานนักหลังจากรบกวนพี่เขาไปนานๆเข้าพี่เขาจึงได้แนะนำให้เรารู้จักกับดินสอประหลาดที่ไส้ไม่มีวันทู้...ดินสอกดไง แพงมาก..... 18 บาทแนะถ้ายี่ห้อดีๆก็เกือบ 70-90 บาท แนะ เด็กประถมต้นใครจะมีตังซื้อได้แหละตอนนั้นได้วันละ5 -10 บาท เอง กินขนมก็หมดแล้วพี่สาวคนสวยก็ได้ซื้อล๊อตติ้งสีน้ำตาลรุ่น I ให้ 1 อัน ขอบอกว่าแพงมากสำหรับผมในตอนนั้นมาถึงในตอนนี้ดินสอแท่งนั้นก็ยังเก็บรักษาไว้ในกล่องดินสอที่บ้านของผมเองแต่มันพังไปนานแล้วแหละ...ทุกครั้งที่ค้นเจอทีไรก็จะนึกถึงว่าเพราะพี่คนนี้รึเปล่านะที่ทำให้เรามาวาดรูปอยู่ในตอนนี้ได้... END
ส่วนภาพนี้เพิ่งวาดตอนเช้าเป็นออริของผมเองเป็นพระเอกอะไม่ได้วาดนานเส้นเปลี่ยนไปจากตอนออกแบบนิดนึงแล้วมันลบไม่ได้เลยวาดหน้าที่ 2 ตาโตไปนิดอะตอนนี้ดินสอกดที่ใช้อยู่หายอะลืมไว้บ้านแม่ที่กาญเลยใช้แต่ปากการอไว้เลิกเสียดายตังจะไปซื้อด้ามใหม่เนี่ยแต่ต้องเป็นล๊อตติ้ง น้ำตาลเท่านั้นนะ
edit @ 2007/05/02 13:28:19
